ÜMİT ŞİMŞEK

Herkesin eline bir meâl alıp kendine göre yorum yaptığı günlere bir anda gelmedik. Uzun yıllar bu sonucun altyapısı hazırlandı. Kur’ân’ın etrafındaki surlar birer birer yıkıldı. Önce müçtehidler safdışı edildi. Sonra mezhep imamları, sonra Tâbiin, sonra Sahabe hedef tahtasına oturtuldu. “Onlar adamsa biz de adamız” diyenler, evvelâ kendi fikirlerini onlarınkine alternatif olarak sundular, sonra onları da bir kenara atarak kendi yorumlarını doğrudan pazarlamaya başladılar.

Aslında, onların önünde hiçbir zaman aşamayacakları bir Sünnet engeli vardı; fakat Sünneti bize taşıyanlar gözden düşürüldükten sonra, Sünnet için ayrı bir çalışma yapmaya neredeyse hacet kalmamış gibiydi. Onlardan kimi, Buharî ve Müslim gibi Hadis imamlarını “araştırmacılara malzeme hazırlayan asistanlar” muamelesine tâbi tutuyor, kimi de “Buharî kullanmadıklarını çöpe atmış, onun çöplüğünden Müslim toplamış, ilh.” gibi yakışıksız ve seviyesiz yalanlarla Hadis ilminin direklerini çürütüyor; böylece, bize Resulullah’ın sünnetini aktaran kaynakların tamamı devre dışı bırakılınca, bu dinin Kur’ân ile beraber gönderilen diğer temel kaynağı da kendiliğinden etkisini kaybetmiş oluyordu.

Sünnet korumalı genetik kodlar

Oysa Kur’ân bizim dinimizin genetik kodlarını ihtiva eden kitabımızdı. Hücre içindeki genetik kodlar nasıl bir çekirdek içinde sapasağlam muhafaza altına alınarak haricî tesirlerden korunuyorsa, bize Kur’ân ile gelen kodlarımızın da, onun gibi semavî kaynaklı olan Sünnet ile muhafaza altına alınması gerekiyordu.

Fakat şişirilmiş ene’ler bu İlâhî muhafazayı kibirlerine yediremediler. Kur’ân’a Sünnetin irşadıyla değil, doğrudan doğruya varmak istediler. Varabildiler mi?

Vardıklarını sandılar; hâlâ da öyle sanmaya devam ediyorlar. Oysa Kur’ân’a doğrudan doğruya değil, kendi ene’lerinden süzülerek vardılar. Tabii ki bu vardıkları şey nefsülemirdeki Kur’ân değildi; onların kendi anlayışlarıyla, ön yargılarıyla, hevâ ve hevesleriyle çevrelenmiş olan bir kitaptı. Gerçi lâfız olarak bizim okuduğumuz Kur’ân’ın aynısıydı; belki onların birçoğu bu lâfzı bizim birçoğumuzdan daha da iyi okuyabiliyordu. Fakat o lâfızlardan anladıkları ve anlattıkları mânâ, dalâlet üzerinde ittifakı muhal olan ümmetin bin dört yüz senedir anladığı mânâya tamamen yabancı düşüyor ve bu mânâlar da genetiği değiştirilmiş bir din tasvir ediyordu.

Çünkü onların anladıkları ve anlattıkları Kur’ân, kendi hususî dünyalarının Kur’ân’ı idi. Nasıl bu büyük âlem içinde herkesin kendisine bakan ve kendi rengini alan hususî, küçük bir âlemi varsa, nefsülemirdeki Kur’ân’dan da herkesin Kur’ân olarak algıladığı, kendi rengine boyanmış bir kitabı vardı.

İlim ve tahsile ihtiyaç yok!

Ne var ki, bu yol sağlıksız bir yol olmakla birlikte, ene’ler için son derece münbit bir gelişme zemini teşkil ediyor, üstelik başka bir yönden de nefislere büyük bir kolaylık sağlıyordu:

İnsanlar, eğitim ve kavrayış seviyesi ne olursa olsun, Kur’ân üzerinde konuşmak ve ondan hüküm çıkarmak imkânına bir anda kavuşuyordu. Dünyanın en karmaşık problemlerinin bir saatlik filmlerde çözümlenmesine alışmış olan zamane insanına, uzun boylu tahsile mecbur olmadan sadece 600 sayfalık bir kitapla her konuda konuşmak ve ahkâm kesebilmekten daha cazip gelebilecek hangi şey vardır?

Patron değiştirdiler

Lâkin, kolayca tahmin edilebileceği gibi, Kur’ân ile konuştuğunu ve Kur’ân ile hüküm verdiğini zanneden insanların büyük çoğunluğu, aslında kendilerinin patronu olamadılar, sadece “patron” değiştirdiler, o kadar.

Kur’ân’ı Resulullah’tan ve onun sünnetini bize intikal ettiren nuranîler silsilesinden almak yerine, hevâ ve heveslerinin mahsulâtını ilim olarak pazarlayan bir zulmanîler güruhundan almak zorunda kaldılar.

***

[Bu yazı daha önce Nur Mesleği başlıklı yazı dizimizin bir bölümü olarak 24 Ekim 2014 tarihinde yayınlanmıştır.]

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here